Tumblelog by Soup.io
Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.
zenrock

long sofa

เสี่ยวอิงฟังว่าในแผ่นดินจงหยวนต้องเป็นคนมืซื่อเสียงพบความ

สำเร็จ จึงสามารถออกท่องเที่ยว ดังนั้นอวดฉลาดกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็น ซิ่วไฉ คิดสอบเป็นจวี้เหยิน เรื่องอนาคตสำคัญกว่า ไหนเลยนึกถึงการ ตบแต่งภรรยา?”

บ่าวไพร่ทั้งสองพอฟังยินดียิ่ง กล่าวว่า “เสี่ยวเซี่ยงกงต้องการให้ เราชี้ทางมิเห็นจะไม่ไต้ แต่จากที่นี้มีเส้นทางถูกนํ้าป่าซัดขาด หากไปทาง อื่น เกรงว่ายามรีบร้อนกลับไม่บรรลุ ขอบอกกล่าวตามตรง เหล่าแหย (นายผู้เฒ่า) เราเตรียมไปค้าขายที่ที่นอนเป่าลม บิ๊กซีภูเขาฉือเหล่าเข้าวันพรุ่งนี้ เหล่าแหย นิยมคบหาแขกเหรื่อ เสี่ยวเซี่ยงกงไยไม่ไปพักที่บ้านเราคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ จะไต้ร่วมทางกันไป ดีหรือไม่?”

เสี่ยวอิงบังเกิดความสำบากใจ เงยหน้ามองท้องฟ้า พบว่าล่วงเลย ยามเที่ยงแล้ว หากเดินทางสะเปะสะปะ คงไม่บรรลุถึงภูเขาฉือเหล่า ที่นี้ อยู่ใต้พระเนตรพระกรรณ สมควรไม่มีเหตุการณ์ปล้นสะดมชิงทรัพย์ หาก ขอค้างแรมลักคืนก็ดี จึงกล่าวขอบคุณทั้งสอง ติดตามพวกมันเดินเข้า หมู่บ้าน

ระหว่างทางเสี่ยวอิงถามว่า “ค้าสูทั้งสองรอคนที่ปากทางเข้า หมู่บ้านหรือ?”

บ่าวไพร่นั้น!!เนหัวร่อกล่าวว่า “ถูกแล้ว ถูแหย (คำเรียกเขยขวัญ ของบ้าน) พวกเรากำหนดมาถึงในวันนี้ พวกเราไต้รับคำสั่งเหล่าแหยให้ มารอที่หน้าหมู่บ้าน แต่ว่าไม่เป็นไร หลังจากแนะนำเสี่ยวเชี้ยงกงไห้ เหล่าแหยบ้านเรารู้จัก พวกเราต่อยกลับมารอที่หน้าหมู่บ้านอีก”

เสี่ยวอิงพอฟัง เห็นว่าคนชนบทมีนํ้าใจไมตรีจ?งๆ จึงกล่าว ขอบคุณอีกเที่ยวหนึ่ง

เจ้าอ้วนงั่ว (เดรษฐีแช่เจ้,า) เป็นคหบดีเมืองทังโค่ว สวมชุดยาวปัก เก้าอี้เป่าลมลวดลายเหรียญกษาปณ์ สำรวจดูชายฉกรรจ์สวมเสื้อแขนสั้นสีนั้าดาล

ผู้หนึ่ง แบะปากกล่าวว่า “ท่านว่าอะไร?”

ชายฉกรรจ์นั้นกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “เรียนเหล่าแหย ผู้น้อย เป็นช่างจักสาน”

เจ้าอ้วนงั่วขมวดคิ้ว โบกมืออย่างเหยียดหยาม บ่าวไพร่ทั้งสองที่ คุมตัวชายฉกรรจ์นั้นมาจึงฉุดลากมันออกไป ช่างจักสานผู้นี้ถูกจับตัวมา โดยไม่ทราบสาเหตุ จากนั้นถูกขับไล่ออกไป ยังไม่ทราบว่าเจ้าอ้วนงั่ว ท่านนี้คิดทำอะไร

เจ้าอ้วนงั่วสำรวจดูคนที่สอง คนผู้นี้สวมใส่ชุดยาว กลับมืตักคิ้ ฐานะอยู่บ้าง โซฟาลม ราคาถูกสีหน้าค่อยผ่อนคลาย ถามว่า “ท่านทำอะไร?”

คนผู้นั้นประสานมือคารวะกล่าวว่า “เรียนอ้วนงั่ว ข้าพเจ้าเป็น หมอประจำร้านขายยาเจียงหมันชุน”

เจ้าอ้วนงั่วตากระจ่างวูบ อาชีพนี้กลับมีหน้ามืตาอยู่บ้าง จึงกล่าว “เงยหน้าขึ้นมา”

คนผู้นั้นเงยหน้าขึ้น เจ้าอ้วนงั่วชมลูจนงงงันวูบกล่าวว่า “ไฉน มีอายุสูงวัยถึงเพียงนี้?”

ดูจากหน้าตาคนผู้นี้ คล้ายอายุอ่อนกว่ามันไม่กี่ปี เพียงแต่บน ใบหน้าปราศจากรอยย่นอันใด คนผู้นั้นพอฟังจึงกล่าว “ผู้ที่ประกอบ อาชีพเช่นพวกเรา อายุยิ่งมากยิ่งได้รับการยอมรับจากคนไข้ เรายัง ตำหนิว่าตัวเองอายุน้อยโซฟาเป่าลมเกินไปเสียอีก”

เจ้าอ้วนงั๋วหันไปทางบ่าวไพร่ทั้งสอง ตุว่า “พวกเจ้าทั้งสองล้วน เป็นสวะที่ใข้การไม่ได้ คนอายุปูนนี้ เกรงว่าบุตรของมันมีอายุไล่เสี่ยกับ คุณหนู พวกเจ้านำมันมาทำอะไร?”

บ่าวไพร่ทั้งสองรีบกล่าวว่า “เหล่าแหย คนผู้นี้เพิ่งอายุยี่สิบสองปี ยังไม่ได้แต่งงาน พวกเราสอบถามมาแล้ว”

เจ้าอ้วนงํ่วงงงันอีกครา สำรวจดูหมอรักษานั้นกล่าวว่า “ท่าน...เพิ่ง

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl